4e editie - februari 2016

Van glimlach naar glimlach

Afbeelding 1

 

Van glimlach naar glimlachDeur van Lego

Het is lang geleden dat ik zo’n brede glimlach zag. Na een druk op de deurbel doet een vriendelijk ogende man de deur open. Ik voel me direct op mijn gemak. Ook zijn vrouw heet mij van harte welkom. Ze willen mij graag te woord staan. Alleen onder één voorwaarde: ze blijven graag anoniem.

Daarom noemen we ze Pieter en Lia. Ik heb nog geen vraag gesteld of Pieter barst al los. ‘We doen graag dingen voor andere mensen. We zijn blij dat we gezond zijn, maar ook met onze talenten. Alles wat we doen, doen we uit liefde, dus wij hoeven geen eer.’ Er volgt een uitgebreid verhaal over alle mensen die zij ontmoeten en helpen. Van Rummikuppen tot iPad-les en van een gesprekje over het geloof tot een complete verhuizing.

 

Van huis uit

Maar hoe kom je er toe om zo veel voor anderen te doen? ‘Eigenlijk hebben we dat allebei van huis uit meegekregen. Toen ik jong was en mijn zusje moest ’s nachts overgeven, was ik er eerder bij dan mijn ouders. Ik woonde in een gezin waar de deur altijd openstond. Iedereen kon mee-eten, terwijl we ontzettend arm waren’, vertelt de gepensioneerde boekhouder. Lia beaamt het. ‘Zorgzaamheid is de rode draad door mijn leven. Wij waren altijd met de ander bezig.’

 

Kan ik iets betekenen?

Pieter legt uit waar zijn vrijwilligerswerk startte. ‘Mijn toenmalige vrouw overleed toen ze 60 jaar was. Ik heb haar veel kunnen verzorgen, dat was fijn. Kort na haar overlijden ben ik een bejaardenhuis binnengestapt met de vraag: kan ik iets betekenen? Zo maakte ik ritjes naar het ziekenhuis voor bewoners, paste ik op bij een terminale man en ontlaste ik familie van zieke mensen.’ Later, tijdens een vakantie naar Kreta zag hij in de bus een lege stoel naast een vrouw. Hij vroeg of hij daar mocht zitten. Zo ontmoette hij haar. ‘We voelden elkaar direct zo goed aan’, vertelt Lia lachend. Na een half jaar trouwden ze.

 

Rummikuppen

Inmiddels bieden ze aan tal van mensen hulp. Bijna alles doen ze samen. ‘We boden hulp aan een dementerende vrouw. Zij overleed en haar man bleef achter. We voelden dat ook hij wat contact kon gebruiken. Dus nu komen we iedere 6 weken bij hem Rummikuppen.’

Ik vraag me af hoe Pieter en Lia in contact komen met deze mensen. ‘Dat gaat allemaal via Bettina Kraaieveld van Trema. Zij krijgt dit soort vragen en zoekt mensen die willen helpen. Eerst hebben we dan een gesprek met Bettina en degene met een vraag. Als het klikt gaan we aan de slag.’

 

iPad-les

Zo ontmoetten ze een vrouw van 86 jaar. Eén keer in de 2 weken gaan ze met haar naar de markt. Pieter helpt met de administratie. Lia, zelf oma, vertelt: ‘haar zoon woont in Amerika. Ze is voor het eerst oma geworden van een tweeling. We hebben haar geholpen met een iPad. Nu spreekt ze haar zoon en de kleinkinderen door middel van Skype. En ze weet inmiddels nog meer van de iPad dan wij!’ Een andere vrouw van in de 90 bezoeken Pieter en Lia eens in de paar weken. ‘Deze vrouw voelt zich niet zo gelukkig. Ze heeft veel nare dingen meegemaakt en is erg gesloten. De gesprekken gaan meestal over het geloof of koetjes en kalfjes. Maar aan het eind van zo’n gesprek komt er toch vaak iets persoonlijks. Ze zegt dan altijd: ‘ik vertel jullie dingen die ik mijn kinderen niet eens vertel’. Dat is voor ons een mooi compliment.’

 

Vertrouwen

Wat is jullie geheim, vraag ik. Pieter is duidelijk. ‘Vertrouwen. Het opbouwen van een vertrouwensband is enorm belangrijk. We treden de mensen altijd tegemoet met geduld en positiviteit. We lossen praktische problemen op. Dat helpt bij het wekken van vertrouwen.’ Lia komt nog even terug op de vrouw van in de 90. ‘Die vrouw was eerst erg afstandelijk. Maar nu slaat ze haar armen om mij heen.’

 

Soort mantelzorger

Een laatste grote klus was een verhuizing van een alleenstaande man. Daar komt Pieter al 8 jaar. De man heeft wat beperkingen en is daardoor niet goed in staat om zijn eigen zaken te regelen. Door zijn autisme is contact leggen moeilijk. ‘Inmiddels begrijpen we elkaar goed. Onlangs verhuisde hij naar een woon-zorgcomplex. Dat betekent nogal wat geregel. En vooral dat zijn huis leeg moest. Aangezien het zijn ouderlijk is en hij nogal wat verzamelt, was dat een hele klus. Door het vertrouwen is dat allemaal gelukt. Eigenlijk ben ik een soort mantelzorger geworden.’

De voorbeelden duizelen mij wat en het wordt mij duidelijk dat dit toch wat tijd kost. Ik stel de laatste vraag. Waarom blijven jullie dit doen? ‘Het geeft ontzettend veel voldoening. Ook dat we het samen doen maakt het makkelijker. Maar het is vooral de dankbaarheid van de mensen. Die man waarbij we de verhuizing hebben geregeld bedankt ons nooit. Wij bedankten hem altijd. Maar na die verhuizing zei hij ‘dank jullie wel’ en gaf ons de meest brede glimlach.’

Afbeelding 3