8e editie - oktober 2016

Afbeelding 1

Denk eens aan jezelf’

Deur van Han en Anneke

“Eigenlijk snappen wij niet waarom je bij ons aanklopt voor een interview. Wat wij doen is heel normaal.” Dat hoor ik vaker in gesprekken en dan weet ik dat er een inspirerend verhaal volgt. De auto stopt deze week op de Vissersdijk in Werkendam. Na het gesprek leerde ik van de buurman dat de dijk in de volksmond “De Ka” heet.

Han en Anneke van den Akker wonen al 38 jaar op dit adres. Na ongeveer 5 minuten duizelt het mij al. Han vertelt met zoveel plezier en enthousiasme over zijn vrijwilligerswerk voor de basketbalclub en over al het mooie van het leven. Geen spoortje pessimisme of wanhoop, alleen maar positiviteit en liefde.

Moeilijke periodes

Ze hebben hun portie ellende wel gehad. “Maar daar willen we het niet teveel over hebben hoor,” zegt Anneke, “er is zoveel steun en aandacht om ons heen”. Han en Anneke hebben allebei kanker gehad en, met hun, vele mensen om hen heen. Sinds 1999 is het een komen en gaan van operaties, bestralingen en beperkingen. “Wat ik nog steeds moeilijk vind,” bekent Han, “is dat ik in het ziekenhuis lag en dat plotseling de moeder van Anneke overleed. Anneke had mij daarvoor zoveel gesteund en nu zij mij nodig had, kon ik er niet zijn”. Maar ondanks al die moeilijke periodes blijven Han en Anneke hopen en vertrouwen op een goede toekomst.

Niet zeuren gewoon accepteren

In die moeilijke tijden konden ze rekenen op heel veel steun. Zichtbaar dankbaar vertelt Anneke: “we hebben zulke lieve buren! Toen we ziek waren namen ze ons bijvoorbeeld mee op de boot. Dag en nacht stonden ze voor ons klaar. En mijn vriendinnen stonden soms zomaar op de stoep. Ik vroeg wat ze kwamen doen. Hun reactie: schoonmaken, en niet zeuren gewoon accepteren.” Er was continu belangstelling met bloemen, kaartjes en telefoontjes van tal van mensen. Han herinnert zich dat ze steun kregen van mensen die ze amper kenden. “Wij zijn niet gereformeerd, maar mensen uit die kerk boden aan om voor ons te koken. Dat soort dingen deed ons ontzettend veel.”

Actief leven

Het was voor Han en Anneke soms lastig om dingen niet meer te kunnen doen. Maar ze bleven realistisch en waren blij dat ze nog leefden. Zodra het kon pakten ze hun actieve leven weer op. “Ik zei weleens tegen Anneke; denk eens aan jezelf! Maar ik kon haar niet tegenhouden. Ze zei dan: ja, maar die mevrouw zit alleen, en een vriendin kan nu wel wat extra aandacht gebruiken. En dan ging ze weer.” Ook Han pakt zijn drukke leven op. Hij is trainer van de jongste jeugd bij de basketbal. “Natuurlijk kost dat soms moeite, maar ik krijg zoveel energie van die kinderen.”

Theo Koomen

De steun die ze van anderen kregen geven ze net zo veel aan anderen. In Dordrecht lag Han in het ziekenhuis naast een blinde vrouw. Hij is al jaren speaker bij het basketbal en allerlei andere activiteiten. En deze vrouw was ook een echte sportliefhebber. Tijdens hun verblijf in het ziekenhuis was het schaatsen op tv. Han gaf dan bevlogen commentaar bij de wedstrijden en zij genoot van zijn beeldende taal. “Ze noemden hem de Theo Koomen van het ziekenhuis. Ik kwam haar naam tegen in mijn telefoonboekje en heb ze weer eens opgebeld”, vertelt Anneke die constant aandacht heeft voor iedereen om zich heen. Zo gaat ze woensdag naar het verzorgingshuis in Rotterdam waar haar moeder heeft gewoond. “Daar zijn mensen die nog wel wat steun kunnen gebruiken.”

Vooral doorgaan

Han en Anneke genieten van het leven. “Ook al moet ik met een rollator naar Alpe d’HuZes om naar Anneke te kijken. Ook al ben ik moe van het speakeren, van het coachen van de kleintjes of van het krantenberichten schrijven. Ik beleef zoveel plezier aan alles wat ik kan doen. Of het nu verkeersregelaar is bij de vierdaagse of het organiseren van clinics”, aldus Han. Anneke sluit daarbij aan: “we hebben geleerd om minder weerstand te voelen bij tegenslagen of beperkingen. We blijven hopen en vertrouwen. Maar we gaan vooral gewoon door met actief leven. Ik kom graag bij anderen thuis. Het enige wat ik doe is luisteren. Dat is makkelijk en ik kan daar zoveel mensen mee helpen.”

Afbeelding 3