7e editie - Juni 2016

Afbeelding 1

 

Je kan je vinger over de kast halen”

Deur Nel en Leo

Aan de overkant van de straat wandelt een kersvers bruidspaar verliefd heen en weer. Er is altijd wel wat te doen in de vesting van Woudrichem. Dit keer bel ik aan in de Kerkstraat. Nel Veer doet open. Haar lieflijke huisje ademt gemoedelijkheid en ouderwetse gezelligheid. Toch valt mij de rolstoel naast de deur op.

Natuurlijk mag ik binnenkomen. Alleen haar man Leo is er niet, hij moest naar de tandarts. Een meisje van zo’n 5 jaar zit aan de eettafel een spelletje te spelen met oma. Oma Nel is 80 jaar, net als haar man Leo. Zij is erg ziek geweest en daarom doet Leo alles in het huishouden.

Huis op maat

Nel en Leo wonen al sinds 1973 in de vesting. Zij begon daar een drogisterij en hij een juwelierszaak. Op hun 65estopten ze met werken. Ze knapten het huisje naast hun winkels op. “We hielden rekening met onze leeftijd. We sloopten het bad eruit, want daar zouden we toch niet meer uit kunnen komen. En we maakten boven een extra toilet en beneden plaatsten we een verhoogde toiletpot. Ook de dorpels hebben we verwijderd”, aldus Nel.

Fit

Nel en Leo zijn tot hun 73jaar fitte en ondernemende mensen. “Tot ons 70hebben we geskied en op die leeftijd gingen we ook voor het eerst kamperen. Met 73 jaar zijn we met 4 kleinkinderen gaan kamperen. De jongste twee zaten nog in de luiers. We hebben twee weken de grootste lol gehad!”

Ziek

Terwijl Nel begint te vertellen over haar ziekte, komt Leo binnen. Nel kreeg op haar 73kanker. Dat betekende chemokuren en bestraling. Maar Nel had alle vertrouwen dat het goed kwam. “Ik wilde niet wachten tot mijn haar zou uitvallen. Ik liet mijn haar afscheren en ben met de kinderen en kleinkinderen een pruik gaan uitzoeken.” Nel is inmiddels hersteld van de kanker. Maar ze heeft er wel hartfalen en zere benen aan overgehouden.

Rolstoel en traplift

Deze beperkingen zorgen ervoor dat Nel afhankelijk is van een rolstoel. Ze kan minder dan 30 meter lopen en is snel moe. De rolstoel hebben ze zelf aangeschaft. “Via Loket Altena hebben we een traplift gekregen. Dat is een uitkomst!”, roept Leo. Met de slaapkamer en badkamer boven behoud Nel haar zelfstandigheid. Op een kastje achter Nel staat een zilveren schaaltje. Daarop staat een thermoskan en een kopje. Leo vraagt mij: “heb je al koffie gehad?”. Ik antwoord ontkennend en hij vervolgt: “ik had het al klaargezet.” Dit typeert Leo.

Huishouden en oppassen

Sinds de ziekte van Nel doet Leo alles in het huishouden. Wassen, strijken, boodschappen, koken, ramen zemen, stoffen en zelfs 1 keer per jaar grote schoonmaak. Ook passen ze 3 keer per week op de kleinkinderen. Leo vertelt stralend: “Ik zet alles klaar voor de lunch. Nel smeert de boterhammen en als ik de kinderen heb gehaald eten we het gezamenlijk op. Zo werkt het ook met de boodschappen. Ik roep af en toe wat ik nodig heb en Nel schrijft dat op. Dan krijg ik het lijstje mee.” Nel vult aan: “Het oppassen vind ik erg fijn, het houd mij jong.”

Chagrijnen bij de Bridgeclub

Leo en Nel hebben het goed samen. Leo tuiniert graag en gaat voor de gezelligheid naar de schietvereniging. Nel gaat 3 keer per week Bridgen. Leo brengt en haalt haar. Ook als Nel zich wat minder voelt gaat ze Bridgen. Nel vertelt met een knipoog: “Ik zeg dan altijd dat ik thuis wel kan zitten chagrijnen, maar dat kan ik beter doen bij de Bridgeclub.” Nel slaapt zo’n 12 uur. Dat betekent dat Leo ’s ochtends veel doet in het huishouden. Ze hebben geen enkele hulp nodig. Niet voor het huishouden en ook niet voor hun persoonlijke verzorging. Nel en Leo zijn volledig zelfstandig. Leo is blij en trots dat hij dit allemaal kan doen en glimlacht: “Het huis is schoon hoor. Je kan je vinger over de kast halen.”

Afbeelding 3