6e editie - Mei 2016

Afbeelding 1

 

Stefan hoort er gewoon bij’

“Stefan is een erfenis voor het leven, en we hebben ontzettend veel plezier van hem.” Bert Klop en Christien Appeldoorn zijn getrouwd, hebben geen kinderen, maar wel al jaren de zorg voor Stefan. Stefan is de broer van Bert. Hij is 39 jaar, heeft het syndroom van Down en een emotionele leeftijd van 3 jaar. Deur Bert en Christien

Het gemeentehuis van Werkendam is op steenworp afstand van het huis van Bert en Christien. Op dezelfde afstand, maar de andere kant uit woont Stefan in Zonnestraal. Dit is een woonvorm voor mensen met een verstandelijke beperking. Christien doet de deur open en vertelt dat Bert nog onderweg is. Hij brengt Stefan nu naar de sportschool.

Trots

Zodra Bert binnen is praten de twee goedlachse Werkendammers vol plezier en liefde over Stefan. “Toen Stefan nog bij zijn ouders woonde, kwam hij elke dag bij ons de krant brengen. Wij waren intensief betrokken bij het basketbal en Stefan ging altijd met ons mee. Ook namen we hem mee op vakantie.” In die tijd werd Bert mentor van Stefan en zo verantwoordelijk voor allerlei regelzaken. Met dezelfde inspanning was Christien van betekenis. Ze ging mee naar tandarts, kleding kopen, dagjes uit en nog veel meer. “Inmiddels is Stefan een bekende Werkendammer en voert hij met iedereen die hij tegenkomt een praatje,” vertelt de trotse schoonzus.

Niet meer weggegaan

Na het plotselinge overlijden van zijn vader, kon Stefan niet meer thuis wonen. Van de één op de andere dag woonde hij bij Bert en Christien. “Op zomaar een avond brachten wij Stefan terug naar huis. Hij kon er niet in. De deuren waren op slot en er werd niet open gedaan. Die avond sliep hij bij ons. Toen de volgende dag bleek dat onze vader de vorige avond was overleden, is hij niet meer weggegaan,” aldus Bert.

Je kan het

“We zaten midden in een verbouwing, maar Stefan was welkom. Hij kreeg zijn eigen domein op de bovenverdieping. Zijn moeder was ziek en werd uiteindelijk opgenomen. Al eerder was duidelijk dat hij op zichzelf kon gaan wonen in Zonnestraal. Maar daar was nog wel wat voor nodig. Stefan had nooit geleerd om voor zichzelf te zorgen.” Bert werd toen ook bewindvoerder om de financiële situatie te kunnen beheren. Samen gingen Bert en Christien aan de slag om van Stefan een sterke en zelfstandige man te maken. Christien: “Ik zei tegen hem: ik ga proberen je zo zelfstandig mogelijk te maken. Jij kan veel zelf. Vraag hulp als dat nodig is. Je kan het en wij helpen je.” En het is gelukt.

Loslaten

“Met de komst van Stefan is ons leven overhoop gegooid. Maar een moeilijk moment in die 2,5 jaar dat Stefan bij ons was, kunnen wij ons niet herinneren. Zijn vertrek naar Zonnestraal was misschien een opluchting, maar was eigenlijk het moeilijkste dat we met hem hebben meegemaakt. Ouders moeten hun kind loslaten en die gaat dan een zelfstandig leven tegemoet. Ook Stefan moesten wij loslaten, maar hij is verbonden aan ons. Hij kan nooit volledig zelfstandig worden. Wij dragen altijd de verantwoordelijkheid over hem en hebben dus ook altijd zorgen. Gelukkig zijn er genoeg mensen om ons heen om de zorgen te delen. Zelfs de sportschoolhouder brengt hem thuis als wij er niet zijn.”

Het is en blijft leuk

“We doen nog steeds erg veel voor hem. Het kost ons veel tijd maar weinig moeite en het levert heel veel op. Hij gaat elk jaar mee op vakantie, hij gaat mee naar de voetbal, we gaan mee met de avond4daagse, maar ook mee naar de podotherapeut. Op zijn ‘bucketlist’ staat een reis naar Amerika. Dat gaan we deze zomer doen. Binnenkort wordt hij 40 jaar. Hij wil een groot feest. Dat gaan we regelen. We zijn enorm trots op hem en wat hij allemaal geleerd heeft. Het is en blijft leuk. Hij hoort er gewoon bij.”

Afbeelding 3