3e editie - januari 2016

Dat is toch normaal

Afbeelding 1

 

Dat is toch normaal

Zomaar weer een dijk met mooie uitzichten. Dit keer in Uppel. Achter een keukendeur staat een klein meisje te zwaaien. De moeder van Emily doet open en heet mij welkom. Zoals gebruikelijk neem ik plaats aan de keukentafel. Er volgt een gesprek over dromen en klaarstaan.

Deur Tamara en Emily

Tamara Goudriaan werkt als verpleegkundige op de hartbewaking in een ziekenhuis in Dordrecht. Ze woont nu anderhalf jaar in Uppel en heeft het enorm naar haar zin. “Door mijn verhuizing en zwangerschap heb ik wel mijn vrijwilligerswerk op een kinderboerderij en bij het Rode Kruis op moeten geven. Dat ging me aan mijn hart.”

Dreams 4 you
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Sinds ze in Uppel woont doet Tamara vrijwilligerswerk voor ‘Dreams4you’. Een organisatie die dromen vervult van terminaal zieke mensen. “Ik ben nu coördinator van Noord-Brabant en heb zelf een mooie wens mogen vervullen. Een vrouw van 23 jaar wilde een nachtje op het strand slapen. Met veel hulp van haar familie en vrienden hebben we dat geregeld. Jammer genoeg kondigde het journaal slecht weer af. Ik zat in zak en as. Zelf zei de vrouw dat het helemaal niet erg was. Het leek haar prachtig om de storm over het strand te zien razen. Daar kan ik nog wel wat van leren.”

Klaarstaan’ al in de opvoeding
Tamara is opgevoed met de overtuiging dat je blij moet zijn met de dingen die je hebt. “Mijn broer en ik moesten sparen voor extra speelgoed of dure spullen. Zo kwam ik erachter dat ik het eigenlijk hartstikke goed heb.” Terwijl de 20 maanden jonge Emily naast ons aan tafel zit te kleuren vertelt Tamara dat ze diezelfde opvoeding wil geven aan Emily. “Ik wil haar leren klaar te staan voor anderen. Maar ook dat ze speelgoed waar ze niet mee speelt weggeeft aan kinderen die daar weer blij van worden.”

Dat is toch normaal?
Ik vraag Tamara hoe zij het klaarstaan voor de ander in haar werk op de hartbewaking meemaakt. “Ik kom veel ouderen tegen. Soms ouderen die geen kinderen hebben. Maar vaak is er een buurvrouw of kennis die wil helpen. Ik geef die mensen dan een compliment voor de hulp die ze bieden. Vaak antwoorden ze: dat is toch normaal?” Ik ben benieuwd of Tamara dat ook normaal vindt. “Ja, natuurlijk vind ik dat normaal. Ik heb een vriendin met 2 kinderen. Door problemen met een kind slapen zij en haar man erg weinig. Binnenkort ga ik daar een dag oppassen, zodat zij eens samen weg kunnen. Dat heeft een andere vriendin voor mij ook eens gedaan. Dat vind ik normaal, maar je kunt er een ander enorm mee helpen.”

De volgende generatie
“Toch maak ik me ook wel eens zorgen. Veel mensen hebben het tegenwoordig druk. Ik ben bang dat ze het te druk hebben. Bovendien zijn mensen met zichzelf bezig en minder met de ander. Daardoor vraag ik me af als zij 70 of 80 jaar zijn, ze nog wel mensen om zich heen hebben die ze helpen. In goede contacten moet je investeren. Dat kost tijd en aandacht.” Kunnen we daar nog iets aan doen, vraag ik me af. “Lastig. Ik vind dat er op scholen al aandacht voor moet zijn. Kinderen moet geleerd worden dat klaarstaan voor de ander belangrijk is. Daarnaast geloof ik in positieve aandacht. Dus complimenteer mensen die het goed doen. Misschien is dat ook wel een taak voor de gemeente.”

De buurt
Om de buren te leren kennen liep onlangs met Emily bij een ouder echtpaar binnen. “Die mensen zijn boven de 90 jaar. Ik stelde mezelf voor en mocht binnenkomen. Die mensen hebben een half uur enorme lol gehad van Emily. Dat was mooi om te zien. Blijkbaar hebben ze niet veel familie, want ik heb begrepen dat twee buurvrouwen elk 1x per week bij hen op bezoek gaan. Het is fijn om te weten dat ik in zo’n sociale omgeving woon.”

Tamara vertelt dat ze ook actief is bij de Uppelse buurtvereniging. Ze wilde graag de omgeving leren kennen en haar steentje bijdragen. Zo organiseert de vereniging uitjes voor 55-plussers, een Sinterklaasmiddag en een zomerweekend. Genoeg te doen dus.

Reclame
Tot slot wil Tamara graag van de gelegenheid gebruik maken om reclame te maken voor de stichting Dreams4you. Ze zijn nog naarstig op zoek naar mensen die dromen willen vervullen van terminaal zieke mensen. Maar niet iedereen hoeft ‘dromenvervuller’ te worden. “Je kunt je ook gewoon als vrijwilliger melden. Bijvoorbeeld om een keer iemand ergens naar toe te brengen of om iets lekkers voor een ander te maken. Aanmelden kan via de website: www.dreams4you.nl.”

En na een ontroerende handkus van Emily loop ik weer terug naar de auto. Misschien toch ook wel iets voor mij om dromen te gaan vervullen...

 

Afbeelding 3